เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศข่าวการเมืองในสหรัฐที่กำลังตลบอบอวลไปทั่วโลก และเพื่อไม่ให้มันมากล้นจนเกินไป วันนี้ผมขออนุญาตแนะนำหนังสือที่ดีสำหรับเด็ก และอาจจะดีมากพอสำหรับตัวเราเองด้วยซักหนึ่งเล่มครับ Grace for president คือหนังสือเล่มที่ผมกำลังพูดถึง

เป็นหนังสือเด็กก็จริง แต่คนเขียนฉลาดมากที่จะค่อย ๆ แนะนำให้รู้จักกับการเมืองผ่านเรื่องราวของเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนึง ที่เรียนวิชาประวัติศาสตร์ คุณครูกำลังแนะนำให้รู้จักกับอดีตประธานาธิบดีสหรัฐ น้องเกรซคนนี้ก็ถามขึ้นมาว่า “Where are the girls?” ... นี่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เริ่มต้นเรียนรู้การเมืองผ่านการเลือกตั้งประธานนักเรียนในโรงเรียน

จากเรื่องราวในหนังสือเด็กเล่มนี้ เมื่อเรื่องราวดำเนินไป ผู้อ่านจะค่อย ๆ ได้รู้จักกับเรื่องราวพื้นฐานสำคัญมากมายทีละเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น...

ระบบการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ที่ดัดแปลงมาให้เด็ก ๆ ใช้เป็นวิธีการเลือกประธานนักเรียนของโรงเรียน

การเมืองที่มาจากประชาชน นั่นก็คือการรับตำแหน่งที่ได้จากเสียงของผู้มีสิทธิ์ลงคะแนน คนเขียนทำให้เด็ก ๆ เห็นการต่อสู้ของผู้ลงสมัครที่เป็นเด็กตัวเล็ก ๆ แต่ละคนก็มีวิธีการต่างกันออกไป แต่ละคนก็มีวิธีหาเสียงต่างกันออกไป

แน่นอนว่าเกรซจะต้องเริ่มต้นเรียนรู้หนทางที่ยากลำบาก
แน่นอนว่าเกรซจะต้องทำความเข้าใจกับความแตกต่างของคน
แน่นอนว่าเกรซจะต้องเริ่มต้นเรียนรู้หนทางของการชนะใจคน
แน่นอนว่าเด็ก ๆ จะรู้จักแยกแยะและเคารพการตัดสินใจของคนอื่น
รวมถึงเด็ก ๆ จะมีสติปัญญาคิดถึงประชาธิปไตยที่เป็นจริงในสังคม
โดยที่ไม่ยึดเอาแต่ต้นแบบที่เป็นอุดมคติเกินจริง

เป็นหนังสือการ์ตูนที่สอดแทรกหลักการพื้นฐานของประชาธิปไตยเอาไว้มากมาย และนี่ไม่ใช่แค่หนังสือเด็กเล่มเดียวที่ออกมาในแนวนี้ ในสหรัฐมีหนังสือแบบนี้อีกหลายสิบหลายร้อยเล่ม มันเป็นการปูพื้นฐานที่สำคัญทางความคิดให้กับเด็กที่จะเติบโตมาเป็นกำลังสำคัญของชาติในอนาคต

อ่านแล้วคิดให้มาก
เมื่อเริ่มต้นคิดแล้ว จะนึกคุ้นหูคุ้นตากับแบบเรียนของประเทศสมมุติแห่งหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ที่บิดเบือนและฉาบฉวย แฝงไว้ด้วยการย้ำให้ฝันหวานอยู่กับอุดมคติที่ผิดเพี้ยนเกินจริง ตามมาด้วยบทสรุปท้ายบทที่ยัดเยียดเข้ามาให้โดยไม่ต้องสร้างการคิด จนสิ่งเหล่านี้มันกลายเป็นยาพิษที่ทำให้เด็กที่ควรจะเป็นอนาคตของชาติ ต้องเติบโตไปเป็นไพร่รุ่นแล้วรุ่นเล่าที่พร้อมจะให้ใครซักคนมาจูงจมูกอยู่ตลอดเวลา...
ไม่รู้ว่าเป็นแบบเรียนมาได้ยังไงตั้งหลายสิบปี?