ผมได้รับอีเมล์เรื่องนี้มาจากทัช ยังไม่ได้เมล์กลับไปถามทัชก็เลยยังไม่ทราบว่าใครเป็นคนเขียน แต่ผมเห็นว่าเขียนได้เข้าท่าทีเดียวเลยขออนุญาตนำมาเผยแพร่ เหมาะแก่การอ่านตอนเช้าวันจันทร์ในออฟฟิศอย่างยิ่งครับ

A story of four people.

Everybody, Somebody, Anybody and Nobody.

There was an important job to be done and everybody asked to do it.

Everybody was sure Somebody would do it,
Anybody could have done it,but Nobody did it.

Somebody got angry about that because it was Everybody’s job.

Everybody thought Anybody could do it,
but Nobody realized that Everybody wouldn’t do it.

It ended up that Everybody blamed Somebody when actually Nobody asked Anybody.